Toen Queen Mary in 1695 overleed, regeerde haar neef en echtgenoot Stadhouder-koning Willem II van Oranje in Engeland nog tot 1702, waarna ook hij overleed.
Henry Purcell componeerde in zijn hoedanigheid van hofcomponist voor Queen Mary de ontroerende begrafenismuziek. Deze begrafenis werd door het Oratoriumkoor Eigen Wijs historisch geënsceneerd opgevoerd.
De begrafenis kreeg op de volgende manier vorm:
Op het plein van de Noordermarkt te Amsterdam vezamelt het volk zich om afscheid te nemen van hun geliefde koningin. Temidden van hen wordt de begrafenisstoet geformeerd: geestelijken, edelen, blazers, slagwerkers en de lijkbaar. Zij vormen een stoet, die zich door de binnenstad van Amsterdam naar de Dominicuskerk in de Spuistraat begeeft.
Daar gaat de stoet naar binnen, gevolgd door de 'genodigden' (bestaand uit betalend publiek).
De priesters en naasten van de dode stellen zich op rondom de kist. Intussen heeft ook het koor zijn plaats ingenomen. De dienst, bestaande uit de Funeral Sentences van Henry Purcell en de Burial Service van Thomas Morley neemt een aanvang.
Het koor loopt langs de kist om de laatste afscheidsgroet te brengen. Tenslotte blijft één der sopranen alleen over als dierbare naaste van de overledene. Zij is, nu alle anderen weg zijn , zozeer met haar gedachten bij de dode, dat het is alsof deze er nog is.
Als symbool daarvan staat Queen Mary op uit haar kist en troost haar. Zij trekken hun mantels uit en spannen die over de kist, waarbij deze verandert in een wieg. In de regie zijn dood en geboorte met elkaar verweven, waarbij de grenzen tussen leven en dood vervagen.